De laatste bestemming van onze Mexico reis is bereikt…. Puerto Escondido.
Uiteraard moesten we er wel eerst veilig zien te komen.
De busreis
In eerste instantie hadden we tickets gekocht voor wederom een nachtbus, maar gezien onze eerdere ervaring met een nachtbus (en het feit dat dit geen succes was), hebben we deze tickets omgewisseld voor de dag bus.
Op 15 februari stapten we om 08:00 uur in een ADO bus. Dit keer stond er een rit van 13 uur op de planning.
De reis was lang en onrustig, omdat we weer dwars door de bergen moesten en we dus wederom met klamme handjes in de bus zaten. Een aantal keer hebben we écht doodsangsten uitgestaan, omdat de bus zo rakelings langs de afgronden ging en je de wielen bijna zag verzakken in het ravijn….VRESELIJK!!!
Onderweg hebben we ook nog ruim 1 uur vertraging opgelopen vanwege een “roadblock” in een klein dorpje.
Maar gelukkig kwamen we ’s avonds rond 22:00 uur veilig aan bij ons appartement in Puerto Escondido.
Ons appartement
Ons appartement is ruim, heeft 2 slaapkamers en er is een gezamenlijk zwembad.
Het valt ons op dat onze buren ook hier weer voornamelijk wat oudere Canadezen zijn die de koude wintermaanden in eigen land ontvluchten. De meeste blijven zeker 3 tot 4 maanden. Wat ons betreft hebben ze gelijk!
Dit maakt het ook wel gezellig, want deze mensen voelen dan toch een beetje als échte buren en dus maak je sneller een praatje en zo bouw je toch een beetje een band met elkaar op.
De eerste dagen
De eerste dagen verkennen we de wijk en de omgeving van ons appartement en genieten we van een aantal bezoekjes aan het strand. Wij verblijven in de wijk Bacocho.
Puerto Escondido is een kleine stad en strekt zich uit over 8 km langs de kust. Het bestaat eigenlijk uit drie hoofdgebieden; La Punta (= backpack walhalla), Zicatela (= het centrum) en Rinconada (= ligt bij de mooiste stranden). De wijk Bacocho ligt eigenlijk tegen Rinconada aan.
Wij kunnen de mooiste strandjes lopend bereiken, wat heel fijn is, maar toch besluiten we al na een paar dagen dat een fiets of scooter wel erg handig zou zijn. Puerto Escondido kent namelijk best veel hoogteverschil, dus je loopt continu heuvel op en heuvel af en dat is bij 30 graden best pittig hihihihi en de afstanden zijn hier ook nog best groot.
Uiteindelijk kiezen we voor twee mountainbikes. We vinden fietsen leuk en we kunnen ons nu sneller verplaatsen dan lopend.
Een scooter brengt ,zeker met alle heuvels en hellingen, ook weer wat meer risico’s met zicht mee, dus dat doen we niet.
Binnen no-time hebben ook de grote supermarkt, een aantal kleine winkeltjes en een wasserette gevonden en kan ons leven hier écht beginnen!
Baby schildpadjes uitzetten
Na een week besluiten we dat het tijd voor een eerste échte activiteit. We gaan baby schilpadjes uitzetten!
Op Playa Bacocho kun je iedere dag om 17:00 uur baby schildpadjes uitzetten.
Langs de hele kust van Puerto Escondido komen jaarlijks honderden zeeschildpadden hun eitjes leggen. Omdat de nesten vaak niet goed beschermd en heel kwetsbaar zijn, is er een stichting opgericht die ’s nachts de nesten voorzichtig leeghaalt en de eitjes verplaatst naar een afgeschermd gebied. Hier kunnen de eitjes in alle rust uitkomen en worden de beestje vervolgens met de hand uitgezet om hun overlevingskansen te vergroten.
Je kunt hier helpen met uitzetten van de baby schilpadjes. Voor 150 peso p.p. (= € 7,50) krijg je van de organisatie een klein bakje waar vervolgens een baby schilpadje in wordt gedaan. Met de hand aanraken mag overigens niet, want dan kunnen de beestje ziek worden.
Na een korte instructie mogen we met ieder een eigen bakje inclusief baby schildpadje naar de kustlijn lopen en het beestje uitzetten op het strand. Het is voor een schildpad belangrijk dat zij een aantal meter zelf over het strand kruipt richting de zee. Zo onthoud het beestje namelijk op welk strand zij is geboren en waar zij over 15 jaar ook weer terug moet komen om haar eitjes te leggen.
Dat is toch onvoorstelbaar?
Wij zijn binnen enkele seconden verliefd op “onze” twee schildpadjes en na een spannende tocht richting de zee zijn we dan ook heel blij dat beide beestjes de zee in goede gezondheid bereiken. Nu maar hopen dat ze een voorspoedig leven hebben en uitgroeien tot mooie volwassen zeeschildpadden.
Zeevissen
Ook boeken we in de eerste week gelijk een trip om te gaan zeevissen.
In Playa del Carmen hebben dit ook al gedaan, maar daar was het geen succes (we vingen niks…).
Hier in Puerto Escondido is er sowieso meer leven in de zee, dus we hopen op een mooie trip met een aantal grote vissen aan de hengel. Otto is de hobby-visser van ons twee en hij is dan ook zo blij als een kind als we op zaterdag 24 februari ons om 06:45 uur melden bij Playa Angelito.
We hebben een privétrip geboekt en dus zitten wij op een bootje met alleen een kapitein en een deckhand. Het zijn twee mega aardige gasten en lijken erg ervaren. Dat beloofd wat!
Zo gauw we de baai uitvaren en link afslaan langs de kust worden we verrast met een hele mooie zonsopkomst.
En als kers op de taart komen er ook nog meerdere groepen dolfijnen rond onze boot zwemmen. Adembenemend om dolfijnen van zo dichtbij te kunnen spotten. Echt een hele bijzondere ervaring, die wij niet snel meer zullen vergeten!
Voor Carla kon de trip toen eigenlijk al niet meer stuk (en we waren pas 20 minuten onderweg).
Na een klein half uurtje hadden we voor het eerst beet op één van de hengels.
Otto werd vastgesnoerd in het stoeltje en het binnenhalen kon beginnen. We zagen een aantal keer een groot beest boven het water uitspringen en toen werd wel duidelijk dat het een behoorlijke vis zou zijn.
Na ruim driekwartier “stoeien” had Otto de vangst binnen gehaald en bleek het een gigantische Merlijn te zijn!
WAUW, en dat als eerste vangst!
Ook onze bemanning was uitzinnig. Een Merlijn vangen bleek namelijk ook voor hen iets heel bijzonders en voor de vissers brengt dat geluk.
We gingen even snel met het beest op de foto, bevrijdde hem van de haak en lieten hem weer vrij in zee.
Binnen een uur hadden we weer beet. Dit keer mocht Carla het beest binnenhalen. Carla had nog nooit een hengel vastgehouden, dus vooral zijzelf hoopten dat het niet weer een mega grote vis zou zijn. Gelukkig was het een heel bescheiden vrouwtjes Dorado, ook wel Mahi Mahi genoemd in Mexico. Voor een eerste keer vissen helemaal geen gekke vangst en dit was ook weer een prachtige vis.
Deze vis hebben we alleen niet terug uitgezet in zee, want Dorado is een heel rijke vis om te eten, dus deze ging mee naar de wal.
Heel even later hadden we wéér beet. Dit keer was het weer de beurt aan Otto. En ja hoor, ook een Dorado, maar dit keer een stuk groter exemplaar. Dit prachtige grote mannetje had een hele bijzondere blauw gele kleur. Wat een prachtig beest!
Ook deze ging mee naar de wal om op te eten.
Na 5 uur varen gingen we terug naar het strandje waar we begonnen waren. De twee Dorado’s werden meegenomen naar een lokaal restaurantje op het strand en binnen 30 minuten zaten wij op twee plastice stoeltjes te genieten van onze eigen vangst, met uitzicht op zee. Hoe lokaal wil je het hebben?
Voor ons was het ook de eerste keer dat wij Dorado aten, en dan is het extra bijzonder als je hem dan ook nog zelf hebt gevangen.
Deze trip was echt onvergetelijk!
We blijven 6 weken op deze prachtige plek, dus we komen snel weer bij jullie terug!
Liefs,
Carla en Otto
Gepubliceerd: 17-03-2023