De Indy 500 is de belangrijkste autorace van het jaar in de United States. Tijdens deze race wordt er in totaal 500 mijl ( = 805 km) gereden op een ovaal circuit, waarbij de snelheden kunnen oplopen tot 390 kilometer per uur.
Iedereen rijd 200 rondjes en de race duurt meestal zo’n 3 uur.
Op de race dag zijn er zo’n 230.000 bezoekers op de been en dat maakt het een ongelofelijk groot evenement.
Het kopen van de tickets van deze race was trouwens nog best wel een heel traject.
Om ingeloot te worden voor eventuele tickets hebben wij ons een jaar van te voren aangemeld op de officiële verkoopsite en vervolgens begon de lange wachtperiode op eventuele tickets die nog vrij zouden komen. Wij waren dan ook echt superblij toen wij 8 maanden voor de race het bericht ontvingen dat wij waren ingeloot.
Een unieke kans!
Hoe ziet zo’n race evenement eruit?
Wij hadden een campingplaats op ongeveer 45 minuten van het circuit en toch besloten we om al vroeg richting het circuit te gaan.
Rond 05:45 uur reden wij richting het circuit en gelukkig was het toen nog heel rustig op de weg en sloten we pas bij de parkeerplaats aan in een file. Wij hadden van tevoren een parkeerplaats gereserveerd en dus konden we uiteindelijk zo het parkeerveld oprijden.
Rond 07:30 uur liepen wij door de toegangspoort van het circuit. Geen strenge controles of lange wachtrijen. Wel liepen er al veel mensen, maar het terrein rond het circuit was dusdanig groot dat dit niet echt opviel. Overal waren eetkraampjes en winkeltjes te vinden, dus ook wij moesten natuurlijk even wat merchandise scoren als aandenken.
De tribune was al gewoon open, dus we konden ons plekje al opzoeken en daarna was het wachten….
De race begon namelijk pas om 13:00 uur, dus wij hadden nog ruim 4 uur te overbruggen.
Gelukkig was de sfeer op de tribune echt supergoed en gezellig!
Ongeveer 1,5 uur voor de start van de race begonnen de ceremoniële activiteiten en kregen we van alles voorgeschoteld; een parade van de lokale fanfare met danseressen, een parade van motoragenten, het “Back Home Again In Indiana” lied, een minuut stilte voor alle veteranen, een salut voor alle actieve militairen en natuurlijk het volkslied.
Ook werd er een gebed uitgesproken door een lokale priester.
Je kunt veel zeggen van Amerikanen, maar wij vonden het echt heel bijzonder hoe respectvol en serieus iedereen hiermee omging.
Tijdens de liederen, het gebed en de minuut stilte was ook écht iedereen stil. Echt een kippenvel momentje!
Toen begon de race!
Het duurde even voordat wij precies doorhadden hoe dit type race precies in zijn werk ging, maar vanaf de eerste minuut zaten we op het puntje van onze stoel. Wat een snelheid en wat een sfeer op de tribune!
Iedere keer als er een andere auto op kop kwam te liggen werd er hard geklapt, aangemoedigd en waves gedaan.
In totaal vonden er tijdens de race 3 crashes plaats, waarvan er gelukkig geen één ernstig was. Maar de hele tribune viel op dat moment stil en iedereen begon weer hard te klappen als bleek dat de coureur ongedeerd was.
Geen rivaliteit, geen haat en nijd, gewoon met elkaar genieten van dit mega autosport spektakel.
Na 3 uur is de race ten einde en de laatste tien rondjes waren echt nog mega spannend. Onze Nederlandse trots, Rinus Veekay, wordt uiteindelijke 10e.
Met alle indrukken en adrenaline nog in ons lijf keren wij terug naar de campervan en sluiten we aan in de lange files.
Hoe krijg je 230.000 bezoekers allemaal op hetzelfde moment de stad uit? Dus achteraan aansluiten maar en we zien wel hoe laat we thuis zijn. Gelukkig hadden we nog even snel een paar hotdogs gegeten, dus voorlopig zitten wij wel prima.
Na 3 uur file- rijden komen we aan op onze camping.
Wat een dag! Wat een belevenis!
Wij kunnen het iedere auto fan aanraden om hier eens in je leven naartoe te gaan!
Liefs,
Carla en Otto
Gepubliceerd: 11 september 2023