Autopech op de Outback Highway
12 oktober 2024
Op 12 oktober 2024 ergens halverwege de middag ongeveer 70 kilometer van Cammoweal besluiten we even te stoppen om van plek te wisselen. Uren achter elkaar alleen maar rechtuit rijden is namelijk nog best vermoeiend.
Als we de camper weer starten brand er een storingslampje op het dashboard….
Foute boel dus.
We besluiten toch gewoon te gaan rijden, maar de camper denkt daar anders over en gaat niet harder dan 50 kilometer per uur en dat is op deze weg echt levensgevaarlijk.
De 50 meter lange road-train trucks scheuren namelijk soms met meer dan 100 kilometer per uur voorbij en remmen is voor hen geen optie.
We zetten de camper aan de kant van de weg en als een geluk bij een ongeluk hebben we zowaar 4G bereik en kunnen we dus de verhuurmaatschappij bellen.
Op afstand kunnen zij zien wat het probleem is met de bus en regelen een takelwagen. Aangezien de enige takelwagen in de omgeving op dat moment in Mount Isa staat, wat 260 kilometer verderop ligt, kan het nog wel 3 of 4 uur duren voordat de hulp bij ons is. Geen probleem denken wij dan nog.
Om 17:30 uur gaat de telefoon. Het is Dave, de chauffeur van de takelwagen; vanwege een grote brand in Cammoweal kan hij ons die dag niet meer komen ophalen. De volgende ochtend zijn we de eerste verzekerd hij ons. We balen er even flink van, maar het is niet anders.
Voordat het donker wordt besluiten we de bus nog even voorzichtig naar een veiligere plek te verplaatsen, wat gelukkig goed lukt. En we bereiden ons zo goed mogelijk voor op een nacht wildkamperen in een totaal verlaten landschap.
Die avond worden we eerst getrakteerd op een bizar mooie zonsondergang, gevolgd door een gigantische storm met keiharde wind, regen en de grootste bliksem show die we ooit gezien hebben. Dat is toch wel een beetje spannend en we doen die nacht natuurlijk geen oog dicht.
De volgende dag rond 07:00 belt Dave ons weer op om te vragen of alles oké is en hij verteld ons dat hij onze kant op komt rijden
Rond 09:00 uur zien we hem in de verte aankomen en binnen no-time staat “onze Apollo” op de takelwagen. Bestemming; een garage in Mount Isa, 260 km verderop.
Dave blijkt een gezellige Bushman (geboren en getogen in Camooweal) en gelukkig wel in voor een praatje.
Dave verteld ons tijdens de 2,5 uur durende rit van alles vertellen over Australië, het leven in de outback, de planten en de dieren. Op onze beurt vertellen wij hem van alles vertellen over Nederland en Europa. Eenmaal aangekomen in Mount Isa worden we door Dave samen met “onze Apollo” afgezet bij het Sunset Toerist Park. We hebben de dag ervoor al gebeld met deze camping met de vraag of ze plek hadden en dat we met een takelwagen zouden arriveren. En we worden echt super vriendelijk ontvangen. We krijgen zelfs een zakje marshmallows, omdat de dame achter de balie de hele situatie zo vervelend vindt voor ons.
Niet veel later belt ook de verhuurmaatschappij weer; De reparatie zal 1 hele dag in beslag nemen en als tegemoetkoming mogen we op hun kosten uitgebreid uiteten. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen.
Mount Isa is een grijze, lelijke en troosteloze mijnstad. En we zouden hier anders nooit gestopt zijn, maar we maken er het beste van. Na een hele gezellige avond, bellen we de volgende ochtend weer met de verhuurmaatschappij. We willen graag weten wanneer de bus weer wordt opgehaald voor de reparatie.
Om exact 09:00 uur staat er een andere takelwagen voor bij de receptie en gaat de bus weer de takelwagen op
Gelukkig is de garage vlakbij de camping en zijn ze daar ook al op de hoogte van onze komst.
Gelukkig blijkt het benodigde nieuwe onderdeel ook nog op voorraad te zijn.
Omdat ze bij de garage niet precies weten hoelang de reparatie gaat duren laten wij ons door de manager naar The Buff Club brengen. Hier hebben we de avond ervoor op aanraden van de camping eigenaresse al heerlijk gegeten, maar nu zijn we in de sportbar & koffiebar gaan zitten.
En toen was het wachten…. We gaan werken, eten een pizza, kijken sport en halen een paar boodschapjes. Rond 16:00 uur is daar eindelijk het verlossende telefoontje, Onze Apollo is gemaakt!
De manager van de garage komt ons weer netjes ophalen bij de club en daarna kunnen we weer snel met Apollo terug naar Sunset Tourist Park.
Omdat het al te laat is om nog een heel eind te gaan rijden, vragen we bij de camping of we nog een nachtje mogen blijven. Dit is gelukkig geen enkel probleem en de dames zijn weer zo lief voor ons.
De volgende dag rijden we zonder problemen Mount Isa uit.
We zijn opgelucht dat dit hachelijke avontuur achter de rug is en ondanks dat we ons beseffen dat we heel veel geluk hebben gehad, kunnen we er ook wel om lachen.
Veel liefs,
Carla en Otto
Gepubliceerd: 6 oktober 2025